background image

37

Κάθε

ένα

από

αυτά

τα

αρχικά

στοιχεία

προέρχεται

από

το

προηγούµενο

block

της

αλυσίδας

hash

(παράµετροι

H

(i−1)

j

).

Η

διαδικασία

συνεχίζεται

µε

την

επεξεργασία του µηνύµατος

M σε µπλοκ των 512 bits. Στη συνέχεια, κάθε block

υϕίσταται µια σειρά περίπλοκων λειτουργιών για την παραγωγή της τελικής τιµής

κατακερµατισµού (hash).

Για

κάθε

µπλοκ,

το

µήνυµα

χωρίζεται

σε

λέξεις

W

t

,

µε

t να κυµαίνεται από 0

έως

n.

Οι

λέξεις

αυτές

µετασχηµατίζονται

µέσω

των

συναρτήσεων

συµπίεσης

σ

0

και

σ

1

,

καθώς

και

µέσω

διαδοχικών

βηµάτων

(rounds)

όπου

εϕαρµόζονται

λειτουργίες όπως οι

Σ

0

,

Σ

1

,

Choose και M ajority, σε συνδυασµό µε σταθερές

K

t

.

Οι συγκεκριµένες λειτουργίες ενισχύουν την πολυπλοκότητα της διαδικασίας

κατακερµατισµού

και

συµβάλλουν

καθοριστικά

στην

ασϕάλεια

του

αλγορίθµου

απέναντι σε κρυπτογραϕικές επιθέσεις.

Τέλος,

ο

αλγόριθµος

συνενώνει

τις

τιµές

που

προκύπτουν

από

τις

παραπάνω

λειτουργίες

για

να παραγάγει

το

τελικό

hash.

Ειδικότερα,

για

το

SHA-224,

το

hash προκύπτει από τη συνένωση των τιµών

H

(n)

0

έως

H

(n)

6

· για το SHA-256 και το

SHA-512, από τις τιµές

H

(n)

0

έως

H

(n)

7

· ενώ για το SHA-384, από τις τιµές

H

(n)

0

έως

H

(n)

5

[28].

2.4

SHA-3

Το

2012,

το

Εθνικό

Ινστιτούτο

Προτύπων

και

Τεχνολογίας

προχώρησε

στη

δηµοσίευση

του

προτύπου

SHA-3,

έπειτα

από

έναν

εκτεταµένο

διαγωνισµό

σχεδιασµού µε στόχο την ανάδειξη του διαδόχου των προηγούµενων αλγορίθµων

κατακερµατισµού

της

οικογένειας

SHA.

Στον

τελικό

γύρο

του

διαγωνισµού

διακρίθηκαν πέντε τεχνολογίες: Keccak, Grøstl, BLAKE, JH και Skein, µε τον Keccak

να επικρατεί τελικά και να ανακηρύσσεται ως το νέο πρότυπο για τον SHA-3 [103].

Σε αντίθεση µε τα προηγούµενα πρότυπα, SHA-1 και SHA-2, ο SHA-3 βασίζεται

κυρίως

στη

δοµή

απορρόϕησης

και

συµπίεσης

(sponge

construction),

όπως

ϕαίνεται

στο

Σχήµα

2.2

µια

τεχνική

που

προσϕέρει

αυξηµένη

αντοχή

σε

επιθέσεις κρυπτανάλυσης και εισάγει νέα προσέγγιση στον σχεδιασµό ασϕαλών

κρυπτογραϕικών λύσεων. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί σηµαντικό ορόσηµο στην ιστορία

της κρυπτογραϕίας, οδηγώντας την επιστηµονική κοινότητα προς πιο ευέλικτες και

ασϕαλείς λύσεις κατακερµατισµού [104, 105].